لغت نامه دهخدا

واژه	معنی
آدر	آدر. [ دَ ] (ع ص ) بادخایه . دبه . (مهذب الاسماء). دبه خایه . غر. بادخصیه . ج ، اُدُر.
آدر	آدر. [ دِ ] (اِ) نشتر فصاد و رگ زن .
آدر	آدْرَ (اوستایی) 1ـ آبرومند 2ـ دوست داشتن، عشق ـ مهر ورزیدن 3ـ افتخار، سرافرازی.
عدر	عدر. [ ع َ / ع ُ ] (ع اِمص ) دلیری . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (قطرالمحیط). || (ص ) باران سخت و بسیار. (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد).
عدر	عدر. [ ع َ دَ ] (ع مص ) بسیارآب گردیدن جای . (اقرب الموارد) (از قطرالمحیط).
ادر	ادر. [ اَ دَ ] (ع مص ) به بیماری اُدرَه مبتلا شدن . بیماری ادره برآوردن کسی . دبه خایه شدن . به تناس مبتلا شدن . بادخایه شدن . مفتوق شدن .
ادر	ادر. [ اُ دُ ] (ع ص ، اِ) ج ِ آدر.
ادر	ادر. [ اَ دَرر ] (ع ص ) درازخایه . (منتهی الارب ).
ادر	ادر. [ اُ دِ ] (اِخ ) ۞ رودی در آلمان که سرچشمه ٔ آن در سودت میباشد و از سیلزی و برسلو و فرانکفورت و شتتین گذرد و در بحر بالتیک ریزد. طول ...
عادر	عادر. [ دِ ](ع ص ) نیک دروغگوی . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد).