سها | لغت نامه دهخدا

لغت نامه دهخدا

جستجو:

در صورتیکه می خواهید عین عبارت جستجو شود، آنرا درون " " قرار دهید مثل "علی اکبر دهخدا" .
در صورتیکه عبارت مورد نظر شما پیدا نشود، می توانید خودتان آنرا به لغتنامه اضافه کنید یا درخواست افزودن معنی برای آن را بدهید.

سها. [ س ُ ] (اِخ ) ستاره ٔ معروف باریک در بنات النعش و آن متصل است با ستاره ٔ دوم از سه ستاره ٔ بنات . (غیاث ) (آنندراج ). ستاره ای است ریزه و بسیار خفی در بنات النعش صغری . (منتهی الارب ). ستاره ای است در نهایت خردی نزدیک کوکب دوم و از دوکوکب ذنب دب اکبر و نور چشم را بدان امتحان کنند. (یادداشت بخط مؤلف ) : به پهلوی او [ عناق ]ستارگکی است خرد نام او سها. (التفیهم ابوریحان ).
تا بتابش نبود نجم سها همچو سهیل
تا بخوبی نبود هیچ ستاره چو قمر.

فرخی .

معروف ناپدید سها بود بر فلک
من بر زمین کنون بمثال سها شدم .

ناصرخسرو.

ظاهر آن آفتاب کز نورش
آفتاب فلک سها باشد.

مسعودسعد.

آنگاه قدر او بشناسند با یقین
کآید شب و پدید شود بر فلک سها.

سنایی .

چنان به نور دو چشمم رسید نقصانی
که جز سها ننماید مه منیر مرا.

سوزنی .

چو شنگرف گون شد ز خورشید عالم
سماک و سهیل و سها گشت غارب .

حسن متکلم .

خورشید را بر پسر مریم است جا
جای سها بود به بر نعش و دخترش .

خاقانی .

میکرد سها ز همنشینان
نقادی چشم تیزبینان .

نظامی .

این برون از آفتاب و از سهاست
وآن درون از عکس انوار علاست .

مولوی .

در نعت او زبان فصاحت کجا رسد
خود پیش آفتاب چه پرتو دهد سها.

سعدی .

انوار آفتاب چو پیدا شود زشرق
پیدا بود که چند بود رونق سها.

سلمان ساوجی .